عُمر شریف
Sharif, Omar
بازیگر (1932، اسکندریه- مصر)
با نام میشل شهوب به دنیا آمد . در قاهره بزرگ شد. در مدارس انگلیسی درس خواند و به دانشکده بریتانیایی ویکتوریا رفت. سه سال به کار در فعالیت های تجاری خانواده اش پرداخت و در سال 1953 نخستین فیلم مصری خود را بازی کرد و در همان سال کمپانی فیلم سازی اش را تأسیس کرد. در 1962 با ایفای نقش «شریف علی»، در لارنس عربستان در نخستین فیلم بین المللی خود ظاهر شد و بسیار مورد استقبال قرار گرفت. این فیلم کاندیدایی دریافت جایزه ی اسکار بهترین بازیگر نقش دوم را برایش به هم راه داشت. از همان زمان نشان داد استعداد غریبی برای نمایه» دادن به شایعات و حرف های خاله زنکی نشریات دارد. در عیم حال، جسورانه، بازی در نقش شخصیت های تاریخی را می پذیرفت که از آن میان می توان به شخصیت شاه ارامنه در سقوط امپراتوری رم و نقش اصلی چنگیزخان اشاره کرد. بار دیگر این لین بود که نقش جنگ جو را که خود به او داده بود از او گرفت و این بار به او نقش «دکتر یوری ژیواگو» را داد. چشم های قهوه ای غمگین شریف، بار دیگر به مرکز توجه همگان بدل شد. اما اوج کارش به عنوان مردی که زخمی عشق است، سه سال بعد نصیبش شد: با بازی در نقش مقابل باربارا استرایسند در دختر بامزه. این جا برای سومین بار طی کم تر از ده سال مرکز توجه جهانی قرار گرفت.
سال 1969 آغاز سقوط شخصیت سینمایی شریف بود. بازی چند باره اش در نقش یک چهره تاریخی (این بار «چه گه وارا» در چه!) یک فاجعه بود و شریف از شکست این فیلم به سلامت نگذشت و به کار در اروپا پرداخت. در اواسط دهه ی 1970 دوباره در نقش های انگلیسی زبان ظاهر شد اما اما این بار برای آن که مجموعه شکست هایش را کامل کند: در نقش جاسوس روس «فیودور سوردولوف» در هسته ی تمر هندی، «ناخدا برونل» در نیروی نابود کننده و یک بار دیگر در نقش مقابل استرایسند، این بار در خانم بامزه. به این ترتیب به رغم بازی خویش در جنایت و شوریدگی، شریف از آن زمان به بعد فقط پیشنهادهای معمولی در فیلم های پیش پا افتاده را دریافت کرد. عزیمت به تلویزیون و بازی در مجموعه ها شاید آخرین تیر ترکش شریف باشد. در حالی که بازتاب زندگی خارج از پرده اش در مجلات، هم چنان نامش را در دهه ی 1980 فعال نگه داشته است، اما به نظر می رسد از امیدی که حضور او در دهه ی 1960 به وجود آورده بود، دیگر هیچ چیز باقی نمانده است. همسرش، فاتن حمامه (1955-1965) و پسرش، توفیق، نیز بازیگر هستند.
از فیلم ها:
1953- مبارزه در دره (شاهین)؛ 1954- شیطان صحرا (شاهین)، روزهای خوش ما (حلین)؛ 1955- مبارزه در اسکله (شاهین)؛ 1956- بدون خواب (سیف)؛ 1957- ساحل اسرار آمیز (سالم)؛ 1958- گوها (باراتیه)، ملاقات با یک ناشناس (سالم)؛ 1959- ما دانش جویان (سالم)؛ 1960- رنج عشق (سیف)، آغاز و پایان (سیف)؛ 1962- لارنس عربستان (د. لین)؛ 1963- اسب خاکستری را بنگر (زینه مان)؛ 1964- سقوط امپراتوری رم (آ. مان)، رولز رویس زرد (اسکوییت)؛ 1965- ماجرای شگفت انگیز مارکو پولو (کریستیان- ژاک)، چنگیز خان (هـ . لوین)؛ 1966- خشخاش نیز یک گل است (ت. یانگ)؛ 1967- یکی بود یکی نبود/ بیش از یک معجزه (رزی)، شب ژنرال ها (لیتواک)؛ 1968- مایرلینگ (ت. یانگ)، دختر بامزه (وایلر)؛ 1969- چه! (ر. فلایشر)، قرار ملاقات (لومت)، طلای مکنا (لی تامپسن)؛ 1970- سوارکاران (فرانکن هایمر)؛ 1971- اخرین دره (کلاول)، شکست (ورنوی)؛ 1973- جزیره ی اسرار آمیز (باردم)؛ 1974- نیروی نابود کننده (ر. لستر)، هسته ی تمر هندی (ب. ادواردز)؛ 1975- خانم بامزه (هـ . راس)؛ 1976- جنایت و شوریدگی (پاسر)، پلنگ صورتی دوباره ضربه می زند (ب. ادواردز)؛ 1979- نسبت خونی (ت. یانگ)، آشانتی (ر. فلایشر)؛ 1980- گلوله ی یالتیمور (ر. ا. میلر)؛ 1982- اینچون (ت. یانگ)؛ 1984- تمام سری! (ایبراهمز، د. زوکر و ج. زوکر)؛ 1987- جن زدگان (وایدا)؛ 1990- سفر عشق (ا. فابری)، دزد رنگین کمان (یودوروفسکی)؛ 1991- مادر (ورنوی)؛ 1992- شماره ی 588 خیابان پارادی (ورنوی)؛ 1995- کاترین کبیر (چامسکی و گلداسمیت)؛ 1996- سفرهای گالیور (استوریج)؛ 1999- سیزدهمین سلحشور (مک تیرنان).
